شرم

(انوری)

• حالت روانی همراه با ناراحتی که بر اثر احتمال خطا یا احساس حقارت در شخص پدید می‌آید؛ خجالت

نشسته سرافکنده بی‌گفت و گوی/ ز شرم و آستین را گرفته به روی (فردوسی)

• حالت روانی در شخص که سبب خودداری او از انجام دادن عملی زشت و ناپسند می‌شود؛ حیا

اما امیر مسعود را شرمی و رحمتی بود تمام. (تاریخ بیهقی)

(دهخدا)

• خجالت و انفعال، حیا

سرخی شرم و خجلت بر چهره‌ی کشیش نشست. (قاضی)

• آن حیرت و وحشتی است که در آدمی پیدا شود از آگاه شدن دیگری بر عیب یا نقص او

وقتی رازش برملا شد شرمی سرتاسر وجودش را گرفت.