عصبانیت

(انوری) 

• حالتی است عاطفی ناخوشایند که به سبب ناخشنودی از امری یا مخالفت با کسی به شخص دست می‌دهد و معمولاً با حس انتقام همراه است

با نهایت شدت و عصبانیت گفتم... ( مصدق)

(دهخدا)

• آنکه روحاً ناراحت است، کسی که تعادل قوای ارادی و تسلط خود را بر اثر ناراحتی و خشم از دست داده، خشمگین شدن چیره شدن حالت عصبانیت و خشم بر کسی

اظهار تنفرشان به قدری شدید بود که نزدیک بود از عصبانیت بترکند. (دریابندری)